9 Nisan 2009 tarihi hayatımın dönüm noktalarından biri olacak. Hep öyle kalacak. Anneler "çocuğu büyüyünce bunları unutacaksın" diyorlar ama ben hala hamileyim ve benim için daha doğrusu benim ve eşim için en güzel günlerden biri bu bence. İnşallah daha güzelleri de bizleri bekliyor olacak.
1,5 senedir yapılan takvim hesapları, yumurtlama ilaçları gibi zorlu, yorucu ve bazen de sıkıcı dönemlerden sonra, hiçbir beklentimin kalmadığı ve hatta aşılamaya başlamak için gün saydığım günlerden biriydi. Vücudumun yaşadığı dengesizliklere kızıyordum.
Ama nedense içimden bir ses, evde yapılan testte negatif çıkmasına rağmen, kan tahlili yaptırmamı söyledi bana.
Yaptırdım ve beklemeye başladık eşimle. Son kez Allahıma dua ettim. Ne verirsen hayırlısını verirsin hep, eğer bu da hayırlısı ise nasip et diye namazımı kıldım. Sonra da hastaneyi aradım.
Laboratuvar görevlisi pozitif dedi. İnanamadım. Anlamadım. Şaştım kaldım. Eşime söyledim. Sarıldık öylece kaldık.
İşte olmuştu ben de hamileydim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder